Albert Camus - życiorys ostatnidzwonek.pl
      Dżuma | inne lektury | kontakt | reklama | Wersja mobilna
streszczeniaopracowaniebohaterowieżycie i twórczość autoratest   

Jesteś w: Ostatni dzwonek -> Lektury -> Dżuma

Albert Camus - życiorys

Albert Camus przyszedł na świat w 1913 roku w Mondavi w Algierii. Oran, znany z Dżumy, jest portem, położonym w północnej Afryce. Choć pisarz większą część swego dorosłego życia spędził we Francji, to ciągle uważał się za dziecko klimatu Morza Śródziemnego, gdzie życie pełne było zmysłowych przyjemności. Pogoda, środowisko, zwyczaje tam panujące miały swoje odbicie w twórczości artysty.

Ojciec Camusa umarł w 1914 roku, walcząc w bitwie nad Marną. Albert mieszkał z głuchą matką, babką, wujem i starszym bratem w jednopokojowym mieszkaniu w Algierze, stolicy Algierii. Tak sam Camus wspominał swój rodzinny dom i dzieciństwo: „Myślę o dziecku, które mieszkało w biednej dzielnicy. Ta dzielnica, ten dom! Było tylko jedno piętro, schody nieoświetlone. Dziś jeszcze, po długich latach, mógłby tam wrócić nocą (…) Jego ciało jest przesycone domem. Jego nogi zachowały dokładną miarę wysokości stopni. Jego ręka – odrazę instynktowną, niezwalczoną nigdy, do poręczy. To przez karaluchy”.

Szybko ujawniły się jego intelektualne możliwości, został stypendystą dobrego liceum, a później studentem Uniwersytetu w Algierze. Studiował literaturę i filozofię. Podczas nauki zaraził się gruźlicą. Choroba nie pozwoliła mu skończyć studiów w terminie i towarzyszyła mu do końca życia. Po zaleczeniu choroby napisał rozprawę pod kierownictwem filozofa Jana Greniera i otrzymał stopień naukowy.

W 1934 roku ożenił się z Simone Hie. Jego małżonka była uzależniona od morfiny. Ich małżeństwo rozpadło się w wyniku częstych zdrad małżonków.

Wiosną 1935 roku wstąpił do Francuskiej Partii Komunistycznej, ale nie popierał doktryny marksistowskiej czy leninowskiej. Rok później przyłączył się do Partii Ludu Algierii, co spowodowało, że został wyrzucony z poprzedniej partii, do której należał.

Współpracował z gazetami i grupami teatralnymi, przez co wyklarowały się jego poglądy. Sporządził wiele notatek, które z czasem przekształcił w nowele i eseje, a te zaś z czasem przyniosły mu światową sławę. Początkowo przyłączył się do amatorskiej trupy teatralnej, by po jakimś czasie założyć swoją. Był aktorem i reżyserem, pracę w teatrze wspominał jako najszczęśliwszy etap swojego życia.


W 1940 roku artysta wyemigrował do Francji, najpierw do Paryża, potem, gdy miasto zostaje zdobyte przez hitlerowców, wyjeżdża do Lyonu. W 1942 roku na dobre zadomawia się w Paryżu. W stolicy Francji poznaje sławnego filozofa Jeana Paulea Sartra – wielkiego egzystencjalistę i zaprzyjaźnia się z nim. Pomimo że panowie ostro się pokłócili i zerwali ze sobą kontakt, do Camusa przylgnęła już łatka egzystencjalisty, przed którą zaciekle się bronił: „Nie, nie jestem egzystencjalistą. Sartre i ja zawsze jesteśmy zdumieni, gdy łączy się ze sobą nasze nazwiska…”. Do jego największych dzieł należą: powieści Obcy, Upadek i Dżuma, esej Mit o Syzyfie oraz dramat Kaligula.

Wszystkie prace Camusa są po części dziełami sztuki, a po części traktatami filozoficznymi. Jego myśl nie zakłada istnienia Boga, ale mimo to jest przepełniona nadzieją. W 1951 roku artysta w wywiadzie powiedział: „Sercem mojej twórczości jest niezwyciężony blask słońca”. Świat stracił jednak swoją słoneczną niewinność dla Camusa z chwilą wybuchu drugiej wojny światowej. Artysta współpracował z podziemną gazetą "Combat" podczas nazistowskiej okupacji Francji. Badacze wskazują, że właśnie Francja z tamtych lat była pierwowzorem dla Oranu w Dżumie.

Camus jest często wymieniany obok Johna-Paula Sartra, Franza Kafki i Samuela Becketta jako pisarz, który w mistrzowski sposób uchwycił absurdalność życia w ówczesnym świecie. Jego filozofia miała swoje źródło w doświadczeniu cierpienia i absurdu. Pracę w kolektywie uznawał za najlepszy sposób na przezwyciężenie osamotnienia człowieka.

strona:    1    2  



On chce TO zrobić,
a Ty nie jesteś gotowa?

10 zdań, które pomogą Ci
zatrzymać chłopaka przy sobie!

Mój pierwszy raz...

Szybki test:

Czwartego stycznia 1960 roku Albert Camus zmarł:
a) w wypadku samochodowym
b) w wyniku samobójstwa
c) otruty przez kochankę
d) zastrzelony przez przyjaciela
Rozwiązanie

Za najszczęśliwszy etap swojego życia Camus uważał:
a) dzieciństwo spędzone w Algierii
b) lata spędzone w Paryżu
c) czasy pracy w teatrze
d) studia
Rozwiązanie

Najsłynniejszym dramatem Camusa jest:
a) Kaligula
b) Syzyf
c) Kartagina
d) Herod
Rozwiązanie

Więcej pytań

Zobacz inne artykuły:

StreszczeniaOpracowanie
„Dżuma” - streszczenie szczegółowe
Albert Camus - życiorys
Czas i miejsce akcji „Dżumy”
Struktura i kompozycja „Dżumy” Alberta Camus
Egzystencjalizm w „Dżumie”
„Dżuma” jako powieść o wojnie
„Dżuma” jako poowieść o śmierci absurdalnej
„Dżuma” jako powieść o złu - motyw zła
„Dżuma” jako powieść parabola
Motywy literackie występujące w „Dżumie”
Nawiązania w kulturze do „Dżumy”
Znaczenie motta powieści „Dżuma”
Bibliografia
Najważniejsze cytaty z powieści „Dżuma”
Bezpośrednie odwołania do innych dzieł literackich w „Dżumie”




Bohaterowie
Doktor Bernard Rieux - charakterystyka
Jean Tarrou - charakterystyka
Ojciec Paneloux - charakterystyka
Raymond Rambert - charakterystyka
Cottard - charakterystyka
Joseph Grand - charakterystyka
Pozostali bohaterowie „Dżumy”





Tagi:
• biografia Alberta Camusa • życie i twórczość Alberta Camusa • motyw wojny w Dżumie • motyw śmierci w Dżumie • Zło w Dżumie • Motto w Dżumie • bohaterowie Dżumy • charakterystyka bohaterów w Dżumie • opracowanie Dżumy • postawy ludzkie w Dżumie Alberta Camusa • świat grozy i absurdu w Dżumie • streszczenie dżumy