Pozostali bohaterowie „Dżumy” ostatnidzwonek.pl
      Dżuma | inne lektury | kontakt | reklama | Wersja mobilna
streszczeniaopracowaniebohaterowieżycie i twórczość autoratest   

Jesteś w: Ostatni dzwonek -> Lektury -> Dżuma

Pozostali bohaterowie „Dżumy”

Michel – dozorca w kamienicy, w której mieszka doktor Rieux. Starszy człowiek bardzo sumiennie wykonuje swoje obowiązki i nie może uwierzyć, że w jego kamienicy znaleziono szczury. Jest pierwszą ludzką ofiarą dżumy.

Żona doktora Rieux – ciężko chora kobieta, która wyjeżdża do sanatorium na kilka tygodni przed zamknięciem bram miasta. Tak opisuje ją narrator: „(...) ta twarz trzydziestoletnia, mimo śladów choroby, była wciąż twarzą młodości, może dzięki owemu uśmiechowi, który górował nad resztą”. Kobieta umiera w górskim sanatorium, wiadomość o tym dociera do jej męża wkrótce po śmierci Tarrou.

Stary astmatyk – jeden z pacjentów doktora. Stary Hiszpan jest postacią bardzo barwną i oryginalną. Przykuty do łóżka z własnej woli: „(…) z zawodu kramarz, mając pięćdziesiąt lat doszedł do wniosku, że dosyć już zrobił. Położył się i odtąd nie wstał więcej, choć pozycja stojąca nie pogarszała choroby. Przy pomocy niewielkiej renty dożył siedemdziesięciu pięciu lat, które dźwigał wesoło”. Odmierza czas przekładając groch z jednego garnka do drugiego. Pomimo tego, że nie wychodzi nigdzie ze swojego mieszkania, jest świetnie zorientowany w sytuacji panującej w mieście, ponieważ docierają do niego wszystkie plotki. Tarrou, który odwiedzał go razem z doktorem Rieux, bardzo go lubi, zastanawia się nawet, czy stary astmatyk nie jest świętym.

Sędzia śledczy Othon – typowy legalista, zawsze postępuje według zaleceń i przepisów. Powściągliwy w okazywaniu emocji nawet w stosunku do swojej najbliższej rodziny. Ojciec dwójki dzieci. Tarrou po raz pierwszy widzi go, gdy ten zjawia się z rodziną w hotelowej restauracji i tak go opisuje: „Ojciec jest wysokim, chudym mężczyzną ubranym na czarno, w sztywnym kołnierzyku. Środek czaszki ma łysy, a z prawej i lewej kępki siwych włosów. Małe, okrągłe i ostre oczy, cienki nos i wąskie usta nadają mu wygląd dobrze wychowanej sowy”. Jeanowi nie podoba się podejście sędziego do własnej rodziny, zwłaszcza do dzieci, które traktuje jak tresowane psy. Boi się go Cottard, ponieważ sędzia reprezentuje wymiar sprawiedliwości. Othon ostrzega Ramberta, by nie zadawał się z przemytnikami.


Zachodzi w nim zmiana, gdy trafia do obozu izolacyjnego. Zaniedbuje się tam, rozpaczając nad śmiercią synka – Filipa. Po tym przeżyciu postanawia dołączyć do formacji sanitarnych i zostaje pracownikiem administracji obozu znajdującego się na stadionie. Podobnie jak Tarrou, umiera jako jedna z ostatnich ofiar dżumy.

Filip – synek sędziego śledczego Othona. Jest pierwszym pacjentem, na którym Rieux decyduje się przetestować serum Castela. Niestety, próba nie powodzi się i chłopczyk umiera przechodząc przez wielkie katusze na oczach wszystkich głównych bohaterów powieści zebranych w jego szpitalnym pokoju. Śmierć chłopca staje się sygnałem do wewnętrznego buntu ojca Paneloux.

Doktor Richard – uznawany za jednego z najlepszych specjalistów w mieście. Sekretarz generalny syndykatu lekarzy w Oranie. Jako ekspert prefektury ma duże możliwości działania, ale jest bardzo asekurancki i nie chce nawet słyszeć o dżumie. Przyparty do muru zgadza się z Rieux, że mają do czynienia z epidemią. Jest odpowiedzialny za cotygodniowe raporty statystyczne o rozwoju epidemii. Gdy ogłosił, że choroba zaczyna się powoli cofać, zaraził się i zmarł.

Dr Castel – przyjaciel doktora Rieux. Starszy człowiek jako pierwszy nazywa chorobę po imieniu i wraz z Rieux próbuje przekonać władze miasta do wprowadzenia stanu epidemii. Przygotowuje specjalne serum na bazie mikroba dżumy. Jego lek początkowo nieskuteczny, z czasem odnosi wielki sukces.

Pani Rieux – matka doktora, przybywa do miasta tuż przed zamknięciem bram, aby opiekować się domem syna pod nieobecność jego żony. Tak o jej wyglądzie mówi narrator: „Była to mała kobieta o włosach przyprószonych srebrem, o oczach czarnych i łagodnych”. Jej spokój i troska napawają doktora nadzieją i dodają mu sił do dalszej walki z epidemią. Kobieta zaprzyjaźnia się z Tarrou i wraz z synem czuwa przy łożu śmierci przyjaciela.

strona:    1    2  



On chce TO zrobić,
a Ty nie jesteś gotowa?

10 zdań, które pomogą Ci
zatrzymać chłopaka przy sobie!

Mój pierwszy raz...

Zobacz inne artykuły:

StreszczeniaOpracowanie
„Dżuma” - streszczenie szczegółowe
Albert Camus - życiorys
Czas i miejsce akcji „Dżumy”
Struktura i kompozycja „Dżumy” Alberta Camus
Egzystencjalizm w „Dżumie”
„Dżuma” jako powieść o wojnie
„Dżuma” jako poowieść o śmierci absurdalnej
„Dżuma” jako powieść o złu - motyw zła
„Dżuma” jako powieść parabola
Motywy literackie występujące w „Dżumie”
Nawiązania w kulturze do „Dżumy”
Znaczenie motta powieści „Dżuma”
Bibliografia
Najważniejsze cytaty z powieści „Dżuma”
Bezpośrednie odwołania do innych dzieł literackich w „Dżumie”




Bohaterowie
Doktor Bernard Rieux - charakterystyka
Jean Tarrou - charakterystyka
Ojciec Paneloux - charakterystyka
Raymond Rambert - charakterystyka
Cottard - charakterystyka
Joseph Grand - charakterystyka
Pozostali bohaterowie „Dżumy”





Tagi:
• biografia Alberta Camusa • życie i twórczość Alberta Camusa • motyw wojny w Dżumie • motyw śmierci w Dżumie • Zło w Dżumie • Motto w Dżumie • bohaterowie Dżumy • charakterystyka bohaterów w Dżumie • opracowanie Dżumy • postawy ludzkie w Dżumie Alberta Camusa • świat grozy i absurdu w Dżumie • streszczenie dżumy